Dag 15: Woensdag 23/7/08: Waterton - Banff

Ons eerste nachtje in Canada zit er op. Alles is hier duidelijk
Europeser.Dit merken we al aan de croissants bij de warme bakker.
Na een wandeling bij het meer, Red rock Canyon besluiten we te
vertrekken. Suspens! de afstandsbediening(en) van de wagen doet het
niet.Ook Moniek en de onderhoudsman van onze lodge vermogen niets.
Plots vindt ik een knopje op de afstandsbediening, floep een kleine
sleutel komt eruit. Nu kunnen we de deuren openen en plots werkt
de afstandsbediening ook weer: hocus pocus canadensis!!!




Om 12h toch op pad, maar eerst nog het mooiste antieke hotel
van Canada bezoeken: het Prince of Waleshotel in Waterton.Dit
hotel is van het kaliber van Old Faithfull in Yellowstone en
El Tovar in Grand Canyon, doch het uitzicht slaat alles. Zie
foto's. We besloten er een middagsoepje met view te nuttigen.
Het soepje was spijtig genoeg wat lauw.Zoals je ziet loopt
het personeel hier in kilt rond.
Het meer dan 100 jaar oud hotel blijkt ook wat scheef te
staan.







We waren amper 400m vertrokken of we werden opgehouden door
een file (alle mensen uit de wagen). Wat was er te zien?
Een reuze zwarte beer zat in de bushes. We konden hem goed
volgen in zijn escapades.



Bij het tanken merken we snel dat het hier wel 10 à 15%
duurder is dan in de States. We kunnen ook hier met de
VISAkaart betalen.

Na een klein uurtje hielden we halt bij het "Head smashed-in
Buffalo Jump Information center", kortom hier joegen de
indianen vroeger de bisons over de afgrond. Spijtig genoeg
wilde een onwetend jongetje dit spektakel van onder aan de
klif bekijken, met het spijtig gevolg voor zijn schedel.
Ons doel was vooral de Indianendansen die er elke woensdag
gedemonstreerd werden, te aanschouwen. Prachtige kleder-
drachten, gedreven dansers en begeleiders, een mooi spektakel,
door jullie mee te volgen op onze foto's.





Via Calgary en weeral een Safewayplundering kwamen we voor
ons doens vrij vroeg toe in Banff (18h10).Onderweg was de
lucht dreigend, vlak voor Banff begon het te gieten.Zonder
het in de mot te hebben reden we ons hotel voorbij.Onze
kamer (met Wifi) lag vlakbij de receptie, de ingang en de
parking, dit zou ons later van nut zijn.

Banff is een aardig bergstadje met mooie winkels en een
aangename sfeer; spijtig genoeg regent het pijpestelen
bij aankomst. We laten het niet aan ons hartje komen.
In de plaatslijke mall kunnen we uren rondlopen. Julie
vond er in een Laura Ashley-like winkeltje haar gading.
Onderweg nog mooise landschappen met veel koolzaadvelden
tegengekomen.




Bij terugkomst in het hotel bleek er iets te zijn met
de provisie op mijn Visakaart. Very strange. In de Outback
van Cheyenne duurde het wel een tijdje vooraleer ik mijn
kaart terug had. Dus maar na enen uit bed om Fortis
te bellen (8h verschil).

DAG 14:Dinsdag 22/7/08: Butte - Waterton Town-Canada

Het is 7h ten huize Toad.De heer des huizes belt ons
op in onze kamers van de Badger’s suite. Mr. Smout
the plate (plateau) with orange juice (fruitsap) and
cookies is in the elevator.Inderdaad na het openen
van onze privé-lift vinden we de plateau.




Ontbijten doen we op het terras met zicht op het golf-
terrein. De vrouw van Mr. Toad (een onderdanige maar
vriendelijke vrouw van oosterse origine) is druk bezig met
het bereiden van de Quiche Lorraine die we gaan nuttigen;
terwijl Mr. Toad , architekt op pensioen, vertelt over het
leven in de States, hoe hij zijn dochter (architectstudente)
helpt bij het maken van maquettes ,etc...
Rond 9h30 nemen we afscheid van dit wel zeer speciale
gezelschap en de katten. Onze vrouwtjes moeten eerst nog
een omhelzing van Mr. Toad ondergaan.




Onderstaand nog enkele sfeerfoto’s van onze B&B uit Butte.





Na een Safewaybezoek (korting met onze kaart) stoppen we
naast het Flathead lake (bij de bootjes), op een klein uurtje
van Glacier NP. Montana is ook genaamd de Big Sky State.
Golvende weilanden met ranches en zwarte koeien zover
het oog reikt.Dit alles (in tegenstelling met de prairie)
omkadert door hoge bergen.De rust wordt doorbroken
als we Glacier NP naderen.Hier is het duidelijk drukker.
Voor de ingang stop ik om mijn parkkaart te nemen. Ze is
weg, ook de bankkaart is onvindbaar. Naar cardstop bellen?
Oef, op het nippertje vindt ik de kaarten: ze waren doorgezakt
naar een lager compartiment van mijn hangportefeuille.




We betreden het park in de mist. Maar thv.de Trail of the
Cedars is het zonnetje weer daar. De anders zo mooie “Going
to the sun Road” verliest veel van zijn charme in de mist,
doch vooral door de wegenwerken,waardoor enkele viewpoints
niet toegankelijk zijn.

De wandeling van de Hidden trail Lake op Logan pass, door
de sneeuwvelden nog bemoeilijkt maakt veel goed. Moniek
geeft er al snel de brui aan, Andreas (met Teva’s?!?) en de
rest zetten door. Ook nu weer is de zon van de partij in
het hoger gedeelte van de wandeling, waar we marmotten,
chipmunk-eekhoorns,bergeiten en arenden aantreffen. De berg-
geiten konden we zelfs op raakafstand benaderen.Een
must-do wandeling, vooral met die sneeuw. Bij de terugtocht
is Moniek niet echt gelukkig met het lange wachten
aan de rand van de sneeuw…





Dan , het is inmiddels al 19h, bergaf naar de Canadese grens,
waar we bij het immigratiebureau weer 45’ opgehouden worden
door een Hells Angel met een strafblad. Later merk ik dat we voor
de grens linksaf konden een veel kortere weg nemen, nog dichter
bij de Chief Mountain en rechtstreeks naar Waterton.Vermoedelijk
waren we dan een uurtje vroeger ter plaatse geweest.




Rond 21h, juist voor het duister, komen we in Waterton
Town aan. Een gezellig, rustig dorpje aan het meer gelegen,
omgeven door bergen. De kamer was medium.Hier zijn vooral
veel Engelse wandelaars.De soep en de spagetti in het
Lampost Dining restaurant aan de overkant waren outstanding
en duidelijk met een Europees tintje.Toch een happy end van
deze lange en emotionele dag.

DAG 13:Maandag 21/7/08: Cody-Butte

Deze morgen in Cody Wyoming vertrokken onder een klare hemel.
Het belooft een warme dag te worden.Het ontbijt was medium,
geen grand luxe, doch het ging. De weg naar East Yellowstone
is de mooiste aanrijroute naar het park (buiten Bear-
toothpass dan). We bezochten kortstondig de Buffalo Bill dam,
alles is hier naar deze cowboyheld genoemd.




We volgden de Shoshone river tot de Sylvan pass. Het was druk
bij de ingang, na 5' konden we binnen. We reden langs het
Yellowstonemeer tot de Fishing Bridge. De bedoeling was zou
snel mogelijk naar Old Faithfull te rijden, omdat we daar
2 jaar geleden 2h gespendeerd hadden aan de geyser.Doch naast
Old Faithfull zijn hier in het Upper Geyser Basin nog vele
andere geysers.








We picknickten naast een alweer geel waterlelie (Nuphar) meertje,
(remember Alaska en Rocky Mtn NP) op de Continental Divide, de water-
scheiding tussen de Atlantische en Stille oceaan.






Aangekomen rond 12h30 aan Old Faithfull zagen we direct de Castle
geyser in aktie, wat een geluk zeg. Daarna togen we westwaarts
op wandel, we zagen veel kleine geysers, doch de andere grote
kwamen niet in actie (sommigen spuiten maar 1x om de maand of zo).
We passeerden gekke geysers en springs zoals de oorvormige EAR,
of de hartvormige HEART geyser.Na ruim 2h kwamen we terug
bij Old faithfull aan, de zon had haar werk gedaan (verbrand,
amai volgende nacht). Lise, we hebben geen ijsje gegeten (veel
te veel dorst) en papa heeft deze keer geen ongeval gehad.















Op de weg naar Butte stopten we nog bij de Biscuit Basin en
de Great Fountain pots (blubberende modder). Om 16h30 reden
we het park via West-Yellowstone waar we het hotel en de
afzetplaats van ons wrak van 2006 dadelijk herkenden.
Via het Hebgen Lake, waar een aardbeving 40jaar geleden
een halve berg deed naar beneden donderen met een natuur-
lijke stuwdam, een gigantisch meer en 27 doden tot gevolg,
ging het weer tegen 90miles/h naar Butte waar we al rond
18h30 toekwamen.







Op het eerste zich kwam de Toadhall Manor in Butte(onze B&B)
nogal aristocratisch en kitscherig over. Moniek vond het
duidelijk erover, als jullie dit snappen.We hebben een
kamer op het derde, eerder een suite met bedden met kantwerk
erop, overal pluchen kikkers, enkel te bereiken met een lift
met zo'n binnen- en buitendeur. Ja dat was me wel wat.
Te proper om doorreis toeristen te ontvangen, eerder
iets voor een bejaard romantisch koppel.Ik heb mij een
beetje laten vangen, zei Moniek.

Achteraf konden we , terwijl Andreas toch zijn training
kon afwerken (Louis), gezellig keuvelen met de
vriendelijke vrouw des huizes.Dit op het terras, dat uit-
keek op een golfterrein, en omringd door 4 aardige
poezen.

Tot overmorgen in Canada.Morgen, vrees ik, hebben we
geen Wifi.Of wel? See next episode in Canada.

DAG 12: Zondag 20/7/08: Keystone - Cody

<





Vandaag wilden we ons geen 2de maal laten vangen. Om 6.30h
stonden we als eerste aan te schuiven aan het ontbijt. We
namen het er goed van konden al om 7h20 op weg.




Dit was een lange rit waar we tegenop keken.Die eindeloze prairie
nietwaar! Wel het viel nogal mee. Om 9h15 zagen we Devils Tower
al opdoemen. Deze vulkaanprop springt echt uit de omgeving, nog
altijd de Black Hills.Het landschap ziet er een beetje uit zoals
Beieren.




Deze "toren" is heilig voor de indianen. Tegenwoordig is hij vooral
een mekka voor de alpinisten.De wanden zijn quasi loodrecht en we
zagen een 3-tal klimmers heel traag vorderen.






Bij het verlaten van het Devils Towerdomein groetten we nog even
de plaatselijke stadsbewoners(?), de prairiehonden van prairie dogtown.




Na Devils Tower reden we weer naar het westen de prairie tegemoet.
De wegen zijn hier echter van zeer goede kwaliteit en we konden
kontinue rond de 100km/h rijden zodat we snel 2h voorlagen op
ons roadbookschema.De prairie zag ook hier opvallend groen,
vermoedelijk door de onweders van de laatste dagen. Na een
uur reeds doemden de Rockies op, die we nu niet meer gaan
verlaten.

Rond 12h30 draaiden we bij Ranchester de Interstate 90 af
richting Dayton. Onderweg nog 2 dode herten tegengekomen.
Via de scenic HWY 14A zouden we Cody willen bereiken. De
klim van het Bighorngebergte duurde lang en was zeer mooi.
Prachtige panaroma's op de 2000m lager gelegen
prairie, veel herten langs de weg en ook 3 elanden bemerkt.








De afdaling was nog spectaculairder, vooral voor de autoremmen.
Continu 10% bergaf, 11 mile lang tot aan het Little Bighorn Meer.
Niet voor doetjes. Daarna was Cody binnen handbereik.

Het hotel bevalt ons wel. We hebben een separate huisje
met patio. Centraal en gelukkig vlakbij ligt een gebouw met
zwembad, fitness en hottub.Ernaast een openlucht zwembad
waar we na een halfuurtje al uit moesten vanwege een onweer.
Andreas vond zijn gading op de atletiekpiste
die tegenover het hotel gelegen was.







Voor het eerst aten we een buffet in het naastgelegen Bestwestern
Sunset restaurant. Een beetje all you can eat. Weer eens wat
anders.Morgen wacht Yellowstone, maar nu gaan we slapen na deze
vermoeiende dag.