DAG 23: Donderdag 31/7/08: La Push - Olympic NP

Buiten stormde het. In La Push gierden de elementen rond
chalet nr. 45 van het oceanside park resort. We hadden er geen
erg in want pas rond 9.30h was iedereen klaar voor het ontbijt.
In dit ruw, mistig en machtig decor lopen is wel de max zo dacht
Andreas en gelijk dat hij had.





Vandaag slechts een kleine verplaatsing naar het regenwoud-
gedeelte van het Olympic NP. De kleur is hier groen, in alle
tinten.De bomen zijn hier bedekt met mossen, zijn grillig en
zeer groot en groeien kriskras door in en zelfs op elkaar. De vreemdste
gedrochten komt men hier tegen, bijna zoals de levende
bomen van de Efteling. We deden hier de Trail of the Spruce Trees
en de befaamde Hall of the Mosses trail.




Het regende de ganse dag pijpestelen, voor het eerst deze
reis ook als we iets gingen bezoeken.Doch regen in het regenwoud,
dat moet kunnen vonden we.



Sedert gisteren is het ook definitief gedaan met km, kg en liters. De
miles, pounds en gallons hebben weer hun intrede gedaan.
Na Triftwayinkopen in Forks, het moet niet altijd Safeway zijn, deden
we, ondanks de regen (we waren in vorm) Rialto Beach aan. Alles is hier
wat properder dan op onze First Beach. Paadjes tot op het strand,
minder bomen op het strand en ook minder stacks (rotsen in de zee).
Omdat we er niet genoeg van kregen gingen Moniek en ik nog eens
in het schemerduister door een donker regenwoudpadje met Andreas
naar Second Beach. Dit vonden we nog mooier omdat de baai hier
meer ingesloten is en een geel ipv zwart zandstrand heeft. Het is echter
moeilijk bereikbaar. Men moet bijna alpinistcapaciteiten hebben om
over de bomen te kunnen klauteren en alzo het strand te bereiken.


La Push is ons ten zeerste bevallen: een zeer speciale strandvacantie.
Ook aan onze vrienden van USA4ALL hebben we gedacht (zie locatiefoto).
Na Washington beginnen we morgenavond reeds aan onze voorlaatste
staat :Oregon.Oei, oei wat begint het op te korten.

DAG 22: Woensdag 30/7/08: Victoria-La Push (USA)

Na een verkwikkende nachtrust (Andreas was al op 6.45h
in de piste) en ontbijt op de kamer, werden we om 8.45h
door een shuttle van Orca Spirit afgehaald.



Om 9h werden we verwelkomt door Shaun en Sheenah die ons
bootje tussen talrijke eilandjes door manoevreerden naar
de orca's toe. De orca's leven in pods (families) die steeds
bij elkaar blijven. Men heeft residente (die we gingen op-
zoeken en steeds in dezelfde buurt blijven en zalm eten) en
transiente pods (die rooftocht houden en op zeehonden en
walvisjongen jagen en dan weer snel verdwijnen).






Onze Orca Spiritcrew wist uitstekend de pods te localiseren
en we konden vele plaatjes en filmpjes schieten, doordat
de boot zich steeds opnieuw daarvoor positioneerde.
Elk dier kenden ze bij naam en nummer (vb)dier 15 van de
J-pod:J-15 met zulk een rugvin,...dier J-21 met ...)



Na 2h die we niet snel zullen vergeten (de zon was weeral
van de partij) terug naar Victoria, met een tussenstop
bij zeehonden die op een rotseilandje lagen te zonnen.



Eens terug in Victoria nog uitchecken in het hotel.WE
kregen een verlate check-out tot 14h en kregen zelfs
gratis water mee voor onderweg.





Via de COHO-ferry verlieten we , samen met een bende zingende
Koreanen op het dek, Canada en bereikten we de USA (nu
definitief)bij Port Angeles aan de overkant van de Juan de
Fuca zeestraat. Gezien de Olympic Mountains in de wolken gehuld
waren en we al bergen genoeg gezien hadden besloten we
geen tijd te verliezen en direct op onze veelbelovende
bestemming la Push af te stevenen.
<



En of La Push Oceanside Resort veelbelovend is, het is
gewoon qua ligging het einde. Een absolute aanrader.
Het enigste resort pal aan de oceaan in de omgeving
van Rialto beach, hier 300m vandaan aan de overkant
van een rivier.
Aan een schitterende kust gelegen (haystacks+++, massa
boomstammen op het strand, wilde golven, mensen die er
kampvuur maakten op het strand).En zicht vanuit onze
living op dit alles. Ons chalet had een gaskachel,
2 aparte slaapkamers en een degelijk uitgeruste
keuken , die we dadelijk testen met spek en eieren.
Een verkwikkende strandwandeling (nou ja, eerst over
de boomstronken klauteren was er ook wel bij) beëindigde
deze dag. Tot morgen met hopelijk meer van datzelfde.

DAG 21: Dinsdag 29/7/08:Vancouver - Victoria

Deze morgen voor het eerst druilerig weer. We zijn
natuurlijk in de Pacific Northwest, het regengebied
bij uitstek. Andreas en ik lieten het niet aan ons
hart komen. Op een wip had ik een MTB gehuurd en An-
dreas achterna, die liep al richting Stanley park.
Hier heb je gescheiden fiets en wandelpaden rond
het schiereiland waarin het park zich bevind. Schit-
terende zichten op de skyline, de jachthaven, de Lion's
Gate Bridge en de oceaan(foto's).

We kwamen voorbij talrijke beelden en kunstwerken zoals
het beeld van Harry Jerome (atleet van Vancouver), de
Totem Poles, Girl in a wetsuit en Siwash Rock natuurlijke
kunst).




Rond de middag vervoegden we Julie en Moniek en gingen
na wat commotie over het missen van Monieks zoonebril
wat eten op Robson Street.

Om 16h namen we de ferry van Tsawwassen naar Vancouver
Island, ja we zitten nu op een eiland. Er heerste een
druilerige regen. Onderweg kruisten we talrijke ferry-
boten. Orca's zagen we niet. Bij het binnenvaren van
Swartz Bay (Sidney) kwam het zonnetje weer te voorschijn.







Via een scenische weg reden we naar de hoofdstad
en eindpunt van de dag: Victoria.
Toch wel niet verkeerd gereden zeker, de kaart klopte
niet helemaal, enfin het Royal Scot Suite Hotel
ligt pal bij alles waar het hier om draait in Victoria:
het Empress Hotel, het parlementsgebouw van British Co-
lumbia en de haven. Hierrond heel chique winkeltjes,
zelfs snoepwinkels en ijswinkels om van te snoepen.
Ook de soevenirwinkeltjes waren van het mooiste
gepresenteerde en gekunstelde dat we tot nu toe
gezien hebben.





's Avonds klaarde het verder op, doch donkere wolken
bleven zichtbaar. Het hotel was zeer confortabel.
Onze kamer had zelfs een kitchenette.Zwembad, sauna,
hottub, biljartzaal, leeszaal, aan ontspanning hier
geen nood .
Hopelijk gaan we morgen de beren van de zee te zien
krijgen:de orca's.



En nu onder de lakens voor onze laatste nacht
in Canada.

DAG 20: Maandag 28/7/08: Vancouver-Seattle-Vancouver

Om 7h uur waren we al op weg naar Seattle. Om 10.30h werden
we immers bij Boeing verwacht. Na een oponthoud van 20'
aan de grens (Peaceborder park in Blaine) waren we terug in
de States.



Het bezoek aan de Boeing-assemblagehall zal ons toch wel
bijblijven.Een immens groot gebouw (1100ha).We bezochten
er de de hallen van de 747, 777 en 787. Dit laatste vliegtuig
heeft nog niet gevlogen, en er zijn er al 900 van dit
type besteld! In deze gebouwen kun je 50km rond fietsen,
rijden en stappen. Grote liften waar wagens in kunnen en
1100 fietsen voor het personeel staan ter beschikking
op de werkvloer. Hier werken 33.000 mensen, die allen
goed verzorgd worden (ziekenhuis, massage, wasserij,ont-
spanningsruimten,...).Spijtig genoeg mochten we geen kiek-
jes nemen.Top secret!




Tot Seattle centrum was maar 20' rijden. Na het shoppen
en een bezoek aan Pikes Place Market (veel verse vis,
doch ook veel volk)reden we met de monorail terug naar
het Seattle center (waar vroeger een wereldtentoon-
stelling plaatsgevonden had). Hier namen we de Ducktours.





De Ducktours maken gebruik van amfibiewagens van de 2de
wereldoorlog. Ze rijden je rond door Seattle (sightseeing)
en gaan dan vervolgens te water op het Lake Union, een meer
omkaderd door drijvende woningen van de rijkelui (o.a. van
Microsoft). Dit alles wordt afgeboord door de skyline van
Downtown Seatlle.
Watervliegtuigjes vlogen ons om de oren. Op het water
veel kanoploegen (zelfs een K8).






De rit is echter heel ludiek opgevat met een bestuurder
die de sfeer erin houdt met muziek, steeds andere hoofddeksels,
en soms overdreven animatie.De kruising van andere duckmobielen
werd onder luid gejoel onthaald. Toch wel iets speciaals.
Soms was de rit wel wat hobbelig. De Starbucks onderweg
werden zorgvuldig geteld, Seattle is immers de bakermat
van de Starbuckketen.





De rit naar Vancouver was voor de meesten van ons er teveel aan.