DAG 7: Dinsdag 15/7/08: Getijde-gletschers

Onze laatste volledige dag in Alaska staat volledig in het teken van
de gletschercruise. Deze morgen het verslag van gisteren getypt
omdat de router voor het internet van de eigenaar des huizes
stuk is.Aanvankelijk dachten we nog een korte wandeling naar een
gletscher te doen;het pad begon na een tweede tunnel, doch we
vonden het niet.Dan maar door naar Whittier, waar we nog 2uur
onze tijd moesten verdrijven met wat rond te toeren in de haven
en aan een waterval, viel best mee.

Toen de trein door de tunnel verscheen met een resem
toeristen brak de tijd aan om ons naar de boot te begeven.
Het was een reuze speed catamaran met 3 dekken, bar, overal
TV aan de muur. We konden de positie van de boot perfect
volgen. Om 13h vertrokken we richting Prince William Sound.
We kregen snel een warme maaltijd voorgeschoteld, nu we nog de
tijd hadden; de gletschers begonnen pas achter de hoek. De rest
kunnen we enkel verwoorden met foto’s.Soms voelden we ons inge-
sloten door massief met sneeuw en gletschers bedekte bergen.
In de winter sneeuwt het hier 5-10m. Ondanks de warme temperaturen
(18°) smelt de sneeuw maar tussen half juni en half september.
Eerst kwamen we zee-otters tegen, op hun rug drijvend en genietend
van de zon of een gevangen krabje.




Dan kwamen we dichter in de buurt van de tidewater gletschers,
die in de zee afkalven.Eerst kleine ijsbrokjes, dan steeds grotere
ijsbergen verschenen op onze weg; de catamaran ploegde er rustig
door ,terwijl de kapitein uitleg over de omgeving en de fauna
verstrekte. Op de grotere ijsbergen lagen zeehonden te zonnen
en te kwispelen.





Dan was er geen doorkomen meer aan en kwamen de ijsmuren in zicht.
Sommige wel 100m hoog. Soms zagen we zelfs drie gletschers gezamenlijk
in de zee uitmonden. De kapitein manouvreerde zodanig dat we alles
zowel binnen, als buiten op de dekken, konden zien. En dan genieten
maar: telkens er een angstaanjagend gekraak weerklank hoorde je de
camera’s zoemen en waren de oh’s en ah’s niet uit de lucht.





Na een 2-tal uren draaiden we terug de hoofdfjord in en stevenden we
met een rotvaart naar Whittier terug. Nog trage passage langs Bird
rock, waarop duizenden zeevogels (welke?) op de rotsen kwetterden en
onze hoofdschotel in Alaska zat erop. Dit is met niets te vergelijken.
Nog een laatste soeveniertje, een lekkere spagetti en inpakken voor
morgen; dan zakken we terug af naar de veel warmere "lower 48".

DAG 6:Maandag 14/7/08: Kenai Peninsula

Door een kapotte router in onze B&B kregen jullie 3 dagen weinig nieuws, we hopen
dat nu recht te zetten.

DAG 6 belooft een drukke en intense te worden. Om 7.15h uit de veren en ontbijten in de wel zeer ruime keuken gezeten op barkrukken rond de ontbijtbar, typisch Amerikaans.Eerst besloten we langs de beverplas te rijden omdat we daar gisteravond tijdens Andreas zijn training activiteit bespeurd hadden (waarvan foto’s). Deze morgen lieten de bevers zich niet zien.
Na een rit van 1h15’ langs de Seward highway, de enige All American road in
Alaska (dus héél mooie weg), bereikten we de Exit glacier, die we al van ver zagen liggen.



Bergschoenen aan, aangepaste kledij en op naar de gletscher, die als een immens,wit,ijzig gedrocht, met zijn huizenhoge torens en crevassen, op ons lag te wachten. Daarna ging het bergop in de richting van het grootste eeuwige ijsveld van deze streek: Harding Icefield,meer dan 150km² ijs! We besloten niet tot boven te gaan. Moniek en Julie zetten zich na 1/3 op een mooi uitzichtspunt , de mannen zetten door tot halverwege. Eerst viel Andreas nog met (gelukkig) 1 been in een kolkende ijsstroom, die 10m verder in een waterval van 50m veranderde. Dan kwamen we 2 vrouwelijke rangers tegen en staken we wat op van de flora. In het terugkomen kwamen we ze weer tegen. Ze hadden een kortstondig een zwart beer (foto)gezien. We gingen terug naar die plek, en ja we zagen hem een ijsveld dwarsen: de black and white show. Het hield niet op: na 5’ héél close-up een dikke marmot gefilmd (foto). En dan maar alles uitleggen aan de vrouwtjes.






Seward lag maar 10’ rijden weg. Dit is de grootste vissershaven van Alaska en van hieruit vist men in het visrijkste gebied ter wereld. De sportvissers zagen we fier naast hun gevangen reuze heilbotten poseren. Daarna begon de fileerman aan zijn werk. (foto). Vlakbij Seward vond ik nog een mooie landweg met dito waterval , die uitmondde in de oceaan. Hier was het uitzicht uniek: Ressurrection Bay omgeven door wit besneeuwde bergen. In de lucht vochten 2 american eagles om een vis.



Al 2 jaar was ik gefascineerd door de Russian River: een plek waar de meeste en grootste zalmen gevangen worden. Hier staan soms honderden sportvissers in de rij, schouder aan schouder, om hun slag te slaan tijdens de salmon run. Alle 2 weken in de zomer komt een nieuwe zalmsoort met de miljoenen deze rivier opgesprongen ,een geweldig zicht moet dat zijn. Maar spijtig zaten we nu tussens 2 runs in. Geen zalm, weinig vissers en geen zalmvangende beren dus, zo dachten wij.
Dat was buiten de waard gerekend. Toen we langs de Russian River opwandelden kwam daar zomaar een zwarte beer op het staketsel op ons toewandelen, we konden geen kant op.Maar dit is teveel volk moet hij gedacht hebben (we riepen en schudden met onze pas gekochte beerbelletjes) en hij liep in een klein boogje om ons heen door het struikgewas; maar 10m verder kwam hij terug op het staketsel… maar draaide dan toch zijn kont naar ons. Suspens en mooie kiekjes waren het gevolg.Daar doen we het voor. Op de terugweg nog lekker gegeten bij Gwins Lodge, een zalmvissersrestaurant. Vlakbij onze B&B nog een eland van heel nabij gezien.





Thuis gekomen in Girdwood vertelden de andere gasten daar dat een moeder zwarte berin
parmantig met haar 3 cubs (jongen) door het dorp was gewandeld. Heb je me nou!
Een fijne hottub-sessie in de tuin deed ons meer dan goed om deze vermoeiende dag
af te ronden.We zullen goed slapen vannacht, doei.

DAG 5: Zondag 13/7/08: Healy - Girdwood

Deze morgen zag de lucht er dreigend uit. Tijdens het ontbijt
maakten we kennis met enkele Duitsers die een rondreis in Alaska
maakten.Tijdens de terugreis naar Anchorage begon het plots
hevig te regenen,de eerste maal tijdens onze reis. Gelukkig
hield het snel op,doch gezien het thv de Denali- viewpoints
weer bewolkt was, besloten we door rijden en te stoppen bij
de Veterans Memorial, dat gerund werd door zeer vriendelijke
oudjes.



Rond 13h kwamen we aan in Talkeetna. Een geweldige geogra-
fische ligging (grote rivier, spoorlijn, veel meren) doch
slechts 600 inwoners,velen van hippie-allooi. We bezochten
het in Alaska beroemde Moose drop festival (vrij vertaald:
elandje kak festival, variant van ons koetje kak).
We zagen een bonte markt, allerlei artiestenstandjes, een
baseballwedstrijd,Doch vooral veel “”aardig” volk, gekke
kleren , te gek om los te lopen.
Clochard-achtige types en kinderen met roos en purper gekleurd
haar, tsjonge.We hielden het hier snel voor bekeken en denderden
een uurtje later al voorbij Anchorage naar onze bestemming
Girdwood.Dit dorpje waar vele stadsmensen hun buitenverblijf
hebben, ligt aan de mooie Turnagain Arm, omring door sneeuw-
bedekte bergen en aan de voet van het beste skigebied van
Alaska:Alyeska.
Hier is ook het 2de sterkste getijde ter wereld, waar bij
sterke eb de ganse fjord voor meer dan de helft droog valt
en er gevaarlijk drijfzand komt bloot te liggen.
Bij vloed komen de golven soms 5m hoog, zoals bij een tsunami,
binnen rollen,Een spectaculair zicht vertelt men ons.





Onze B&B heeft een hottub en ingerichte keuken met
propvolle koelkast:echt te gek, aan alles hebben ze
gedacht. Een restaurant hebben we de volgende 3 dagen
niet meer nodig.Doch de router is kapot, geen Wifi dus.



's Avonds heeft Andreas nog 18km getraind, de helft bergop
en ik had moeite om hem te volgen met mijn mountain-bike.
Onderweg nog een bever gezien,doch geen beren.



Zo dat was het weer, tot morgen.

DAG 4: 12/7/08 : Denali NP (vervolg)

Sledehonden zijn belangrijk voor het onderhoud van het
park in de winter.Zij zijn het dan het enigste betrouwbare
vervoermiddel.De Rangers gaven een voorstelling van deze
honden.We mochten hun kennels en puppy's bezoeken.
Toen de eerste bij zijn nekvel gegrepen werd om ingespannen
te worden steeg er een oorverdovend gehuil op: wat zijn die
husky's hevig.



Tegen een rotvaart deden ze hun parcours en stopten met
een dito remspoor voor de tribune, waw!
Deze dieren verzorgen al sinds mensenheugenis (Eskimo-indianen)
hier het winter vervoer en we mochten ter afronding op de slede
voor een foto.







Vervolgens reden we naar het meest noordelijkste punt van onze
reis:Stampede drive, hier werd het hoofdpersonage van "Into
the wild" afgezet in de wildernis.




Wildernis is het hier letterlijk: ofwel ontoegankelijke taiga-
bossen, ofwel een zompig open toendra landschap (permafrost)
vol met plassen, moerassen, meren. De rivieren hebben drijfzand
in de zomer en kunnen soms kilometers breed worden in het
smelt- en regenseizoen, begin er maar aan.

Deze avond aten we terug in de Salmon Bake in Canyon Village,
dit is een soort Scherpenheuvel aan de rand van het park aan
de grote weg.Vele soevenirshops, resto"s, Subway,een rommel-
boeltje in feite, gelukkig buiten het National park.




De dag zit erop, het is bijna 23h, doch dat is hier niet te merken.
Moniek en de kinderen lezen een boekje in de hall van het
motel. Zij hebben geen verlichting nodig, ja , die komt nog
steeds van buiten. Het blijft wennen aan dit fantastisch
mooie buitenbeentje, genaamd Alaska.Wij zijn nu halverwege
ons verblijf hier. Na het binnenland,Anchorage en de bergen,
beginnen we morgen aan ons luik van de zee.






+

DAG 4: 12/7/08 : Denali NP

Vandaag om 5.00h al gewekt.We hadden om 6.30h de shuttle-
bustour in het park geboekt. Eerst haalden we ons lunch-
pakket af (zie foto): het ontbrak ons aan niets om de
dag (8 urenrit) door te komen.







Het Denali NP is het grootste van de Vs
(6 miljoen hectaren)en ook het mooiste van natuur en wildernis,
doch het ligt in het verre Alaska en dus minder bezocht als bvb
Yellowstone NP.


De bus reed vanaf het Wildlife center langs een aantal haltes
tot 112km diep in het park.De laatste dagen was het bewolkt
geweest en de vlot vertellende busbestuurder vertelde ons
dat hij op een seizoen van 120 dagen, max. 20 dagen de Denali
zag; Wel het was onze lucky day: open weer, 25° en de berg
in al zijn pracht te bewonderen. Een geweldig zicht, een
gigantische sneeuwberg die de ervoor gelegen bergen van 3000m
belachelijk maakt.Het is ook de hoogste zichtbare berg ter
wereld (200 tot 6200m, ter vergelijking met de Mt Everest (4800
tot 8848m).





Doch wat het Denali NP zo beroemd maakt is ook de ongerepte
wildernis: oneindig weidse panorama's, kleurrijke bergen,
breed uitdeinende gletscherrivieren en vooral veel wildlife:
vossen, beren (6 grizzly's opgemerkt), elanden, caribou's,
american eagles en dies meer. Als we vergelijken met Yellowstone
zonder de geysers, dan overtreft Denali NP werkelijk alles
wat betreft natuur en wildlife: de foto's spreken voor zichzelf.
Geniet er maar van.










wordt vervolgd

DAG 3: 11/7/08: Naar Denali NP

><





Onze eerste verblijfplaats was een schot in de roos. Allen, Larry
and Nelson you did a wonderful job, you were perfect hosts.
Larry regelde alles voor ons en er is nog zoveel dat we niet
geprobeerd hebben, zoals zijn reisbibliotheek doorsnuffelen.
For me travelling is an art of living, a way to connecting
people (to people) and the nature.

Hieronder nog enkele sfeerfoto's van binnen.


Nelson alias "The butler of the house"


This is Larry,the real one.He did a fine job and welcomed us to Alaska.







Allan en Larry runnen nog een 2de B&B in het noorden van
Anchorage, waar Allan meer de zaken regelt. Deze voormiddag
blijven we nog in de stad, daarna richting Denali, het
Serengeti van het noorden.




Na wat shoppen (Nike top loopschoenen aan 31$!) en het bezoeken
van het Earthquakemuseum (in 1962 had hier een aardbeving
magnitude 9.2 plaats (zie foto) vertrekken we naar het Noorden.
Echter... na 40km ontdekken we dat de kinderen de foto&Pc rugzak
vergeten zijn in te laden.Dus terug naar Anchorage.





De rit was aanvankelijk vrij eentonig (bossen),ook omdat van-
wege de bewolking de viewpoints op de Denali (berg van 6200m,
hoogste van Noord-Amerika)niet tenvolle konden benut worden.
We stopten enkel bij de laatste waar Andreas met een verrekijker
een zwarte beer in de rivier aantrof. Even later bemerkte ik er
vluchtig ook één, die een dwarspad kruiste.

Na het afhalen van de tickets en een etentje bij Salmon bake
(de chowder was overheerlijk) kwamen we aan bij ons motel in Healy.
Dit is vlakbij de locatie van de bus van de film "Into the wild"
gelegen.
Het Nordhaven motel is keurig en verzorgd met Wifi op de kamers.
Gezien dit motel een lunchpakket bereidt voor de gasten die de
vroege Denalishuttle reserveerden (wij dus), werd destijds dit
motel gekozen.