USA versus Canada

Op onze trip doorkruisten we zowel het Noordwesten
van de USA (en Alaska) als het westen van Canada.
Het was ons duidelijk, hoe meer noordelijk, hoe
ongerepter de natuur.
In Alaska vertelde men ons een vergelijking tussen
Canada (en Alaska)en de lower 48. In Canada en Alaska
durven de mensen zonder problemen hun huizen verlaten
zonder de deuren te sluiten, in de Pacific Northwest
durven dat nog enkelen, ten oosten van de Rocky Mountains
en ten zuiden van de lijn Denver-Salt Lake City - Stille
Oceaan durft zelfs niemand het meer.Dit blijkt te kloppen,
want in Monterey (4000km van Anchorage) werd dit verhaal
bevestigd. oorzaak: weinig criminaliteit in deze gebieden.

Buiten de Chinezen in Anchorage en Vancouver zagen we
opvallend weinig afro's &latino's in deze gebieden.Dit zou
de oorzaak kunnen zijn:iedereen heeft werk, echte armoede
of getto's hebben we niet gezien.

Over het algemeen vonden we de Amerikanen gastvrijer dan
hun Canadese noorderburen.Canadese B&B's waren zeldzamer
en als we dan toch iets interressants vonden, gingen de
eigenaars(Banff, Jasper, Victoria)liever zelf op verlof
in het hoogseizoen. Ook de grenskontroles naar Canada
waren strenger.
De Canadese prijzen lagen ook iets duurder, zowel van
logement , restaurants als in de warenhuizen. De Safeway
van Calgary was merkelijk duurder dan deze van de States.
De Canadese taxen, die tot 16% oplopen,zijn hier niet
vreemd aan.

Qua pure natuur (wildernis, dieren, landschappen) steken
Alaska en Canada wel de spits af. Hier wonen duidelijk
minder mensen. Gezien de recente ontwikkeling van de
steden hier, stellen deze historisch en cultureel
niet zo veel voor i.vgl.m. bvb. SF, NY., Washington
in de lower 48.
Gezien ze echter nog deels vervlochten zijn met de natuur,
vinden steden als Anchorage (Chugach, Turnagain arm, wild
in de straten) en Vancouver (Grouse mtn, Capilano suspension
bridge, Stanley park, Sea to Sky HWY) hierin hun grootste
aantrekkingskracht.

Het Canadees wegennet en ook opvallend dat van Alaska (toch
veel sneeuw en ijs in de winter) was in prima staat. Op gewone
wegen was de standaardsnelheid in Canada slechts 70km/h
(tot 60miles/h in de States). Op de Canadese snelwegen was dit
meestal 100km/h (tot 75miles/h in de States), opmerkelijke
verschillen dus. Natuurlijk is in het Noorden de kans groter
dat men tegen een eland,hert of rendier botst. Ook de benzine
prijs was in Canada zowat 15% duurder.

De USA hebben hun "America the Beautifull" pass, waarmee je
voordeel doet als je verschillende nationale parken bezoekt.
In Canada is deze formule peperduur. We verbleven 6 dagen in
de Canadese nationale parken en men adviseerde ons om telkens
dagpassen te kopen, gezien de maand of jaarpassen veel te duur
uitvielen.

Het is ons wel duidelijk dat in Canada alles meer op de natuur
gericht is, doch dat dit ook zijn prijs heeft. Dit heeft ook
zijn voordelen: ongereptere natuur, ecologisch meer verantwoorde
bouwstijlen,geen wildgroei van marketingen souveniershops aan
de ingang van de parken (cfr. West Yellowstone, Glacier, Denali,
Keystone). Vooral in Victoria en Banff voelden we de nauwere
band met het homeland (Groot-Britannië) sterk aan in het straatbeeld.

De parken.

Opmerkelijk dit jaar: in 3 Amerikaanse parken
kun je gratis binnen: Kenai/Wind Cave en Redwood.
Er waren geen inkomgebouwtjes en we moesten dus voor
het parkplan en brochure naar het plaatselijk
visitor center.
De grootste indruk van alle parken heeft Denali
op ons gelaten. Qua natuur ongeevenaard, enkel
de geysers ontbreken hier nog. De dieren zijn
dichter, de panorama's weidser en we hebben geluk
gehad dat we de Great One (de berg zelf)gezien
hebben.Het weer is natuurlijk een onzekere factor
hier in het noordwesten.Op dat punt hebben we geluk
gehad.
Banff, Yoho en Glacier NP vonden we de mooiste
bergparken. Rocky Mountain NP viel ons op dit punt
wat tegen, waarschijnlijk omdat het teveel op onze
Alpen trok.
Qua dieren vonden we onze gading het meest in
gans Alaska (is in feite 1 groot park), Banff,Jasper,
doch ook in Wind Cave/Custer SP waren we blij verrast
door de kuddes bisons, pronghornantilopen en wilde
ezels.Ook de orcadag in Victoria was een dag met hoog
wow-gehalte.
Het compleetste park blijft zonder twijfel Yellowstone.
Crater lake NP gaf ons eerder gemengde gevoelens.Het
ligt nogal veraf, het meer is wel heel mooi, doch je
ziet steeds hetzelfde vanuit een ander gezichtspunt.
In vergelijking met de Grand Canyon, waar je telkens
weer verrast wordt op elk nieuw viewpoint.
De grote massa's hebben we nergens gezien, een groot
verschil met het Zuidwesten, maar of dit een voordeel
is kan ik niet zeggen. In Yosemite of Grand Canyon NP
hebben we er nooit echt last van gehad.
De best georganiseerde parken vonden we Denali en
Glacier (VC, shuttlebussen en service), alhoewel
de wegenwerken in dit laatste park wel storend over-
kwamen (enigste weg door park is de Going to the Sun Road).

Hoogtepunten

Voor iedereen waren onze passage in Alaska
en de streek van Banff en Jasper de hoogte-
punten van onze reis.
De beren, gletschers en de geweldige pano-
rama's en open landschappen zijn hier verant-
woordelijk voor. Denali, de 26 glaciercruise,
onze Kenaidag (Exitglacier/Seward/Coopers
landing)en de onvergetelijke Icefield
Parkway (vooral tussen Lake Louise en het
Columbia Icefield)waren topdagen.
Er waren ook wat tegenvallers: de regen in
de Pacific Northwest (Vancouver,Olympic NP,
Mt. St Helens),de route tussen Denver en Yellow-
stone en de Cascaderoute in Oregon.
Crater Lake en de Black Hills liggen toch iets te
veraf van andere attracties. Moesten we het overdoen
waren we iets langer in Alaska en de Canadian Rockies
gebleven en die lange prairieritten overgeslagen.
Maar ja,we hebben het nu in South-Dakota en omgeving
wel gezien. Het was wel het warmste gedeelte van onze
reis.
De Oregon Coast is ons goed meegevallen, doch is
toch meer een zien dan een doen-kust.Je gaat hier
meer voor de natuur dan voor de baad-strandgenoegens.
Ook de 17th Miledrive bekoorde weer.De zeeleeuwenkolo-
nie hadden we in 2006 niet gezien.Van deze kust
in de buurt van Big Sur krijg je nooit genoeg.

Epiloog

Onze reis zit er weeral op.Voor de ene te rap, voor
anderen heeft het te lang geduurd. Er komen toch
vele uren autorijden aan te pas daar in het hoge
Noorden. Andreas voelt het kriebelen om eindelijk
terug wedstrijden te lopen, ...
In feite is de reis op zich (toch 9000km en door
eenzame en onhergbergzame gebieden)vlot verlopen.
We hebben de belangrijkste zaken niet gemist,geen
problemen gekend met Indianen of zo (cfr. 2006).
De grootste stress ,buiten sommige lange ritten,
kwam nog van onverwachte hoek: tijdelijke proble-
men met de VISAkaart (mochten aanvankelijk maar
1000 Euro/maand opnemen, met de nieuwe kaart was
dit uit het oog verloren, ondanks genoeg provisie
kun je dus nog in de problemen geraken), opgeslo-
ten autosleutels. De hotels en B&B's vielen globaal
beter mee dan in 2006, alhoewel we over de Toad
B&B in Butte nog jaren zullen spreken, I guess.
De goedkope dollarkoers heeft ons ook een handje
geholpen.Het scheelt hem toch heel wat als je in
de winkels gaat, dat voelden we al in Anchorage.

DAG 30: Donderdag 7/8/08: Pacific Grove - Parijs(Brussel)

<





Deze morgen na het ontbijt zijn we dadelijk vertrokken
richting Gilroy, om nog wat te shoppen in de Premium
Outlet.We moesten ook nog van ons blikjes en flesjes
water zien af te geraken.




Bij het teruggeven van de huurwagen hoopten we de "inbrekers-
kosten" nog te recupereren, doch dit lukte niet.
De vliegtuigreis met Air France verliep vlot, goede
service, lekker en veel eten vooral. Men kon zelfs
internetten en gamen op het vliegtuig (747). Het is
de eerste keer dat we met dit type vlogen.



In Parijs hoopten we een vroegere TGV naar Brussel
te bemachtigen. Het lukte ons bijna, doch er was
zoveel volk voor de lift dat we niet op tijd op
het perron geraakten met al onze bagage.Inmiddels
hadden we ook een extra zak met prullaria en souvenirs
volgestouwd, een turkenzak noemen wij die.
Binnen een uurtje vertrekt dan onze TGV naar Brussel.
Iedereen zit er een beetje door na die vlucht van 11h.
Gelukkig hebben we nog een WE om op ons positieven te komen.

De volgende dagen zal ik nog wat afsluitende indrukken
en beoordelingen geven over onze trip. Jullie allen,
alvast bedankt voor het meevolgen en becommentariëren
van dit weblog.
Doei Lou, Moniek,Andreas en Julie

DAG 29: Woensdag 6/8/08: Pacific grove (2)

Hiermee is onze laatste volledige dag in de States aan-
gebroken. Weinig km vandaag, we gaan er nog eens tegenaan.
Het ontbijt in de Beachcomber Inn was weer af, de wafels
incluis.




Een wandeling langs het water bracht ons al direct
in de juiste stemming.Andreas liep al richting 17-mile
drive en had onderweg al zeehonden gezien, zo vertelde hij.
Op het strand zagen wij zeeklassen, die surflessen volgden.






Na een laatste bezoekje aan een Safeway, de keuze die
we daarin hadden zullen we in België missen, namen we
pick-nick op onze kamer.

In de vroege namiddag togen we naar Monterey, Cannary Wharf.
In de fabrieken , waar vroeger de sardientjes ingeblikt werden
en die door Steinbeck geromantiseerd werden, zijn nu Outlets,
en ook hier gingen we een kijkje nemen.De prijzen waren echt
om mee te nemen, doch we vonden onze maten niet, tja, hier
lopen er nogal veel dikke rond.

Rond 16h waren we dan in Carmel-by-the-sea, het kunstenaars-
dorpje van Clint Eastwood. Allemaal heel mooi, doch heel duur.
Veel Lamborghini's, Rolls Royce, Bentleys etc.. gezien.
We bezochten er ook de Mission Junipera Serra, de eerste
katholieke missionarisnederzetting in deze streek. Vooral
de mooie en verzorgde tuin en de statige bomen vielen ons op.







Op weg naar ons hotel nog eventje binnengewipt bij Lappert's
Hawaiaans ijs.Het interieur hangt er vol met Lp- en singlehoezen
van de Beatles.Ze hadden er ook originele kritiek op G.W. Bush
(zie New Orleansrampfoto).










Een dag in de Beachcomber Inn kan niet zonder een fietstochtje
(gratis fietsen) op de nabijgelegen 17 mile drive. Twee jaar
geleden deden we dit ook al, voor herhaling vatbaar, zo dachten
we.


Het was weer even mooi, zelfs zonder de zon. De eigenaar
van de Beachcomber zei dat P(acific G(rove) soms wil zeggen
P(ermanent) G(rey), vanwege de fog (mist) die hier hangt.
Op een rots zagen we vele zeehonden,zeeleeuwen , pelikanen
en aalscholvers. Even verder kon ik zelfs de zeehonden tot
op 5m benaderen.





Deze scenische rit is ook gekend voor zijn "Lonely cypress",
eenzaam op een rots .Toen we de terugtocht wilden aanvatten
brak Andreas zijn ketting, doch we zijn allen goed thuisgeraakt.
Zo vroeg zelfs dat er nog een sauna en zwempartijtje af kon.

De avond werd afgerond in het Fishwive-restaurant, tegen ons
hotel aangebouwd en gekend voor zijn uitstekende visschotels.
Het is goed geweest, aan alle mooie liedjes komt een eind...

DAG 28: Dinsdag 5/8/08: San Francisco- Pacific Grove

San Fran revisited.De Columbus Motor Inn ligt vlakbij
Fisherman's Wharf en bij het vertrekpunt van de cable car.
Mooie, doch mistige zichten uit ons raam.(foto's)



Voor ontbijt zorgden we zelf op de kamer. We mochten de wagen
tot 17h op de parking laten. dat was praktisch.
Eerst gingen we nog de cable car tickets (in de pas inbegrepen)
ophalen en verkenden dan Fisherman's wharf.
Het Wax Museum vonden we maar matig.Niet zo groot en bepaalde
personages konden beter, zo vonden we. Gelukkig konden we
binnen met de GO SF-kaart, anders waren we hier toch niet
binnen gegaan!


Met de Go card konden we ook op de mechanische cable
car bemand door een grappige zwarte, die ons een rond-
leiding gaf door de stad. Je kon ook hoppen hoppen
(op en af). We kwamen toch voorbij heel wat
plaatsen waar we vorige keer niet voorbij gekomen
zijn. We stapten af in het centrum, aan de Union
Square, voor het shoppen.Lise, het is in orde hoor!
Als men shopt in het Westfield center dan vliegt
de tijd snel voorbij.Om 13.30h togen we terug
naar Fisherman's Wharf met de cable car. Onderweg
zagen we blote reclame voor vegetarische voeding
op een hoek van Union Square, ook weer eens iets
anders.



Gezien de cable car overvol waren reden we 's na-
middags terug met dezelfde maatschappij en zagen
ook alle pieren en de Ferrymarket.

Gezien de vrouwtjes nog graag eens in Chinatown
wilden winkelen en de jongens nu toch wel eens
wilden gaan fietsen, splitsten we ons.


Zij namen de cable car. Wij reden over de Golden
gate naar Sausalito en terug. (veel foto's)







Om 17h spraken we terug af, maar de dames waren er nog niet.
Eventjes later waren ze er wel en hoe het gebeurde weet ik niet..
we sloten de autosleutels op en konden niet meer in de wagen.
dan maar een professionele inbreker gezocht die het klusje
voor 60$ klaarde.
Om 19 uur (spitsuur) togen we dan naar Monterey. Eerst nog
een tussenstop in Gilroy, waar we de Premium Outlets
wilden verkennen. Dit is Maasmechelen Village in het
kwadraat. Via een subwayke en een politiewagen die ons
zonder erg achtervolgde (had iets te laat mijn lichten
aangezet) kwamen we voor de 2de dag na elkaar in het
duister aan.